10/9/2016
Τελειώνω την ''Καρένινα'' λοιπόν και ξεκινάω την ''Ανάσταση'' στα καπάκια. Απλούστερη δομή και γλώσσα, λιγότεροι χαρακτήρες (που κάνουν την ''Καρένινα'' να δείχνει σα κίνηση εντυπωσιασμού από μεριάς του συγγραφέα), δριμύ κατηγορώ στα αισχρά της κοινωνίας, σε καθηλώνει από τις πρώτες σελίδες... Καλύτερο από την ''Καρένινα'' όμως; Κατ' εμέ ίσως όχι. Η υπόθεση είναι πιο στιβαρή, μα ο διδακτικός τόνος είναι συνεχής και κουραστικός. Ενώ πριν είχαμε τον Λέβιν με κάποια ξεσπάσματα ηθικής, εδώ ο Νιεχλούντοφ το κάνει συνεχώς και στον σύγχρονο αναγνώστη αυτό είναι κουραστικό. Να μου πεις, άλλη περίοδος, πέντε χρόνια μετά ξεκίνησαν οι επαναστάσεις κλπ κλπ Δεκτόν, μα δεν μπορώ να μην το θεωρήσω σαν παραλλήρημα ενός ηλικιωμένου που επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια (όπως σχολιάζει στο ίδιο κείμενο και ο Τολστόι για έναν χαρακτήρα του) και ας ακουστώ σκληρός. Ο βιος του και τα έργα του είναι αξιοθαύμαστα, το μαράζι του οδήγησε σε μια επανάσταση που δεν πρόλαβε να δει, μα σα κύκνειο άσμα πρέπει να ομολογήσω με απογοήτευσε κάπως. Η ιστορία της Μάσλοβα και του Νιεχλούντοφ ήταν τέλειο δείγμα ρεαλισμού: κάθε κίνηση και δράση με πλήρη αιτιολόγηση και ανθρώπινοι σαν να μην είναι από χαρτί και μελάνι, μα από σάρκα και οστά. Η ωμότητα των φυλακών και των φυλακισμένων με έκαναν να ανατριχιάσω σύγκορμος, η πένα του έχει ορμή εικοσάρη και όχι εβδομηντάρη (εδώ δίνω και το μεγαλύτερο respect μου)... Μα κάθαρση δεν ένιωσα στο τέλος, ο Νιεχλούντοφ είναι σε μεγάλο βαθμό ο Τολστόι και δυστυχώς φαίνεται σε πολλά σημεία, οι ζωές δευτερευόντων χαρακτήρων έμειναν μετέωρες και δίχως κάποιο κλείσιμο (για τον αναγνώστη πιο πολύ) και τέλος, δεν είχαμε κάποιο οριστικό τέλος με την Μάσλοβα. Δεν ήθελα αίσιο τέλος, ούτε κάτι σε στυλ ''Νανά'', αλλά όχι και αυτό ρε Λεό, όχι έτσι ρε παληκαρά μου! Δεν είναι δυνατόν να με έχεις κρατήσει για πόσες σελίδες και στο τέλος απλά να πω... meh. Δεν ξέρω αν θα το πρότεινα, κυρίως λόγω του τέλους. Θα μου πείτε ''Ποιος είσαι εσύ αδαή να μιλήσεις για Τολστόι;''. Οκ, απλά αν αμφιταλαντεύεστε ανάμεσα σε ''Καρένινα'' και ''Ανάσταση'', καλύτερα το πρώτο. Τώρα διαβάζω τους ''Κοζάκους'' κι έπειτα θα κάνω άλλη μια απόπειρα με ''Πόλεμο και Ειρήνη''. Ίσως να γράψω κάποιες σκέψεις και γι αυτά...
Τελειώνω την ''Καρένινα'' λοιπόν και ξεκινάω την ''Ανάσταση'' στα καπάκια. Απλούστερη δομή και γλώσσα, λιγότεροι χαρακτήρες (που κάνουν την ''Καρένινα'' να δείχνει σα κίνηση εντυπωσιασμού από μεριάς του συγγραφέα), δριμύ κατηγορώ στα αισχρά της κοινωνίας, σε καθηλώνει από τις πρώτες σελίδες... Καλύτερο από την ''Καρένινα'' όμως; Κατ' εμέ ίσως όχι. Η υπόθεση είναι πιο στιβαρή, μα ο διδακτικός τόνος είναι συνεχής και κουραστικός. Ενώ πριν είχαμε τον Λέβιν με κάποια ξεσπάσματα ηθικής, εδώ ο Νιεχλούντοφ το κάνει συνεχώς και στον σύγχρονο αναγνώστη αυτό είναι κουραστικό. Να μου πεις, άλλη περίοδος, πέντε χρόνια μετά ξεκίνησαν οι επαναστάσεις κλπ κλπ Δεκτόν, μα δεν μπορώ να μην το θεωρήσω σαν παραλλήρημα ενός ηλικιωμένου που επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια (όπως σχολιάζει στο ίδιο κείμενο και ο Τολστόι για έναν χαρακτήρα του) και ας ακουστώ σκληρός. Ο βιος του και τα έργα του είναι αξιοθαύμαστα, το μαράζι του οδήγησε σε μια επανάσταση που δεν πρόλαβε να δει, μα σα κύκνειο άσμα πρέπει να ομολογήσω με απογοήτευσε κάπως. Η ιστορία της Μάσλοβα και του Νιεχλούντοφ ήταν τέλειο δείγμα ρεαλισμού: κάθε κίνηση και δράση με πλήρη αιτιολόγηση και ανθρώπινοι σαν να μην είναι από χαρτί και μελάνι, μα από σάρκα και οστά. Η ωμότητα των φυλακών και των φυλακισμένων με έκαναν να ανατριχιάσω σύγκορμος, η πένα του έχει ορμή εικοσάρη και όχι εβδομηντάρη (εδώ δίνω και το μεγαλύτερο respect μου)... Μα κάθαρση δεν ένιωσα στο τέλος, ο Νιεχλούντοφ είναι σε μεγάλο βαθμό ο Τολστόι και δυστυχώς φαίνεται σε πολλά σημεία, οι ζωές δευτερευόντων χαρακτήρων έμειναν μετέωρες και δίχως κάποιο κλείσιμο (για τον αναγνώστη πιο πολύ) και τέλος, δεν είχαμε κάποιο οριστικό τέλος με την Μάσλοβα. Δεν ήθελα αίσιο τέλος, ούτε κάτι σε στυλ ''Νανά'', αλλά όχι και αυτό ρε Λεό, όχι έτσι ρε παληκαρά μου! Δεν είναι δυνατόν να με έχεις κρατήσει για πόσες σελίδες και στο τέλος απλά να πω... meh. Δεν ξέρω αν θα το πρότεινα, κυρίως λόγω του τέλους. Θα μου πείτε ''Ποιος είσαι εσύ αδαή να μιλήσεις για Τολστόι;''. Οκ, απλά αν αμφιταλαντεύεστε ανάμεσα σε ''Καρένινα'' και ''Ανάσταση'', καλύτερα το πρώτο. Τώρα διαβάζω τους ''Κοζάκους'' κι έπειτα θα κάνω άλλη μια απόπειρα με ''Πόλεμο και Ειρήνη''. Ίσως να γράψω κάποιες σκέψεις και γι αυτά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου