Όταν ο Karevik συνάντησε τον Hawthorne

 The sweetness of sound
           Turns to raging thunder

Το Silverthorn, αν και είναι το τρίτο concept album της μπάντας (έπειτα από το Epica και το Black Halo, ελπίζω να γράψω κάτι και γι αυτά στο μέλλον), είναι το πρώτο για το οποίο θα ήθελα να πω δυο λόγια εδώ. Δεν είμαι ειδικός στα θέματα των Kamelot, δεν θα προχωρήσω σε λεπτομερή ανάλυση κάθε κομματιού ξεχωριστά, απλά θέλω να μοιραστώ τον ενθουσιασμό μου. Kι αυτό επειδή είναι από τους ελάχιστους θεματικούς δίσκους που έχω ακούσει και σπάνε την κλισέ δομή της δράσης, εστιάζοντας στην ψυχοσύνθεση κυρίως των ηρώων.

Ο Karevik, αν και δεν είναι πρωτάρης όταν έρχεται στα concept albums (ειδικά με τους Seventh Wonder και το Mercy Falls μας είχε αφηγηθεί την ιστορία ενός θύματος αυτοκινητιστικού ατυχήματος, το οποίο ξυπνά στην χώρα που βλέπει όσο είναι σε κώμα) εδώ πραγματικά ξεπέρασε τον εαυτό του. Γράφει μια γοτθική, βικτωριανή ιστορία που σε συγκινεί από τους πρώτους κιόλας στίχους.

Η δράση δεν είναι τόσο το κλειδί εδώ, όπως προείπα, μα τα συναισθήματα. Έπειτα από ένα ατύχημα, η Jolee, μικρή κόρη της οικογένειας του ήρωα, πεθαίνει και οι δύο δίδυμοι αδελφοί της είναι οι μοναδικοί αυτόπτες μάρτυρες. Ο ένας αδελφός –ο υπεύθυνος για το ατύχημα- είναι ικανός να το θάψει και να το ξεχάσει προχωρώντας στη ζωή του, ο ήρωάς μας όμως είναι στοιχειωμένος από αυτό το γεγονός για χρόνια. Ταυτόχρονα βλέπουμε πως η οικογένεια προσπαθεί να καλύψει και να κρύψει το γεγονός με δολοπλοκίες και ψέματα και ο ηθικός πρωταγωνιστής μας προσπαθεί να αντισταθεί σε όλη την προδοσία που νιώθει ότι περιτριγυρίζει την μνήμη της αδελφής του. 

 Τα δύο αδέλφια της ιστορίας.

Στο εξώφυλλο είναι η Jolle σαν ενήλικη. Στην ιστορία έχει ταυτόχρονα και τον χαρακτήρα του Αγγέλου της Μεταθανάτιας Ζωής.

Ο ήρωάς μας είναι ο κλασικός, θα έλεγε κανείς, τραγικός γοτθικός πρωταγωνιστής: κατατρεγμένος από το περιστατικό, δέχεται πολιορκία από σκέψεις και συναισθήματα που δεν μπορεί να ελέγξει ή να αντιμετωπίσει, καθώς το πνεύμα της αδελφής του (είτε ως φάντασμα είτε ως προβολές εμμονής του ιδίου) είναι πανταχού παρόν να τον κρίνει (όπως πιστεύει ο ίδιος) ή να τον γαληνεύει (όποτε το έχει ανάγκη).

Ο δίσκος είναι ένα ταξίδι που κάνει την ψυχή να τρέμει σε κάθε νότα, πλημμυρίζοντάς τον ακροατή με συναισθήματα από οργή και συγκίνηση, μέχρι χαρά και αγαλλίαση. Ένα γλυκόπικρο ταξίδι που θα πρότεινα στον καθένα να κάνει, εφόσον -κατά την προσωπική μου γνώμη- το θεωρώ αντάξιο με την ανάγνωση του ‘’Σπιτιού με τα Εφτά Αετώματα’’ του Nathaniel Hawthorne (Hawthorne και Silverthorn, μμμ βλέπω μια σύνδεση κι εδώ ή μήπως μου φαίνεται;). Ο ήρωας συχνά μου φέρνει στο μυαλό τον πρωταγωνιστή της ''Βεατρίκης'' ή τον ιερέα από το ''Άλικο Γράμμα'', του ιδίου συγγραφέα, η ατμόσφαιρά τους είναι ανατριχιαστικά όμοια...

Επίσης θα πρότεινα να δείτε το βίντεο του Sacrimony (το μόνο αντιπροσωπευτικό βίντεο της ατμόσφαιρας του δίσκου, αν προσπεράσει κανείς τον αστείο ώρες ώρες εκφραστικό τρόπο του τραγουδιστή) και να ρίξετε μια ματιά στην σελίδα του καλλιτέχνη που επιμελήθηκε το συνοδευτικό βιβλιαράκι (ιδού δια την διευκόλυνσή σας: http://www.heilemania.de/ ). Αν είστε από αυτούς που κατεβάζουν δίσκους και δεν αγοράζετε πια, ο μόνος τρόπος να απολαύσετε αυτό το ταξίδι είναι μέσω των στίχων κατά τη γνώμη μου (ορίστε λοιπόν: http://www.darklyrics.com/lyrics/kamelot/silverthorn.html )

Oπότε χαμηλώστε τα φώτα, ανάψτε ένα κερί, γεμίστε ένα ποτήρι με κρασί  και απολαύστε το...

 Life is a flower, fading away
We are not destined to stay
Love is forever, the spirit is free
Time is a borrowed gift for you and me